بازار فیلترشکن در ایران فقط یک بازار جانبی برای دسترسی به شبکه‌های اجتماعی نیست؛ به اقتصادی بزرگ تبدیل شده که بخشی از هزینه آن را خانوارها و کسب‌وکارها می‌پردازند. برآوردهای موجود، اندازه سالانه این بازار را حدود ۱۰۵ هزار میلیارد تومان نشان می‌دهد؛ رقمی که حتی با در نظر گرفتن کف برآوردها، قابل‌توجه است. مسئله اما فقط حجم پولی نیست که برای خرید فیلترشکن جابه‌جا می‌شود. کاربر ابتدا برای خرید اینترنت پول می‌دهد و سپس برای دسترسی به همان اینترنت، هزینه‌ای دوباره پرداخت می‌کند؛ هزینه‌ای که نه صرف توسعه زیرساخت می‌شود، نه مالیات می‌پردازد و نه تضمینی برای کیفیت و امنیت دارد. در این میان، محدودیت اینترنت تقاضا را از بین نبرده، بلکه آن را به بازاری غیرشفاف منتقل کرده است. بازاری که هرچه محدودیت بیشتر شود، تقاضای بیشتری برای آن شکل می‌گیرد و هزینه آن نیز به خانوار و بنگاه تحمیل می‌شود.
